۱: سوسیالیستها اکثرن نظام های سالمی رو پایه ریزی کردند..اجرا کردند و ادامه دادند..
سلامت اجتماعی، اقتصادی و مدنی سه رکن اصلی رهبران سوسیالیستی ه ..
اما ....
فرانسوا اولاند نخواهد توانست چون :
*درست نیمی از جامعه ی فرانسه در مقابلش قد علم می کنند.
*طبقه بورژوای کهنه ی فرانسوی به زودی فعالیتشون رو در برابرش آغاز خواهند کرد.
*یک سوسالیست همیشه با تمسک به آرای طبقه پایین جامعه (توده) میتونه خودش رو
بالا بکشه .. درحالیکه این طبقه فاقد توامندی لازم برای حمایت از فرد مورد نظره ..
و پس از انتخابات نمیشه روشون در فرایند حل معادلات سیاسی حساب کرد .
*دو کشور مطرح آمریکا و آلمان دیگه رفیقان خوبی برای این کشور نخواهند بود.
* از کارایی سیاسی پایینی برخورداره و با توجه به کارنامه ی حزبیش توانمند نیست. در کشوری که طی سلسله مراتب اهمیت داره، اولاند نتونسته به جایگاه وزارت برسه.
* 4 درصد تفاوت رای بسیار بسیار پایینی برای کسب اعتماد به نفس سیاسی در آینده ست.
* اگر رقیب سوم به خاطر رسوایی اخلاقی کنار نمیرفت، بالا اومدن اولاند تبدیل به یک جوک میشد.
در نتیجه : کنار رفتن سارکوزی ( با اینکه شخصا به نظام سوسیالیستی اعتقاد دارم) به ضرر فرانسه خواهد بود..
2: سخنان خداحافظی سارکوزی با طرفدارانش در هنگام دریافت نتایج، ( اگر یک نمایش سیاسی به منظور کسب آرا در انتخابات پارلمانی آینده نبوده باشه) بی تردید نشان از محتوای سنگین فرهنگی فرانسوی ها داشت..
فاقد پتانسیل روانی حاصل از شکست ..
3: و "اتحاد فرانسوی ها" واژه ای بود که توسط هر سه نفر، نامزد شکست خورده ( راست میانی) ،
مارین لوپن ( رهبر راست افراطی) و نامزد پیروز ( فرانسوا اولاند سوسیالیست) مدام تکرار میشد ...
...
تحریم صدای و سیمای ایران برای مردم ایران به راحتی آب خوردن بود. هم اکنون قشر عظیمی از این ملت دوربین های صدا و سیما را در کوچه ها و خیابان ها از خود دور می کنند. اسمش و عنوان برنامه هایش که به گوش میرسد قیافه در هم می کشند. کنترل تلویزیون هایشان میلی به انتخاب کانال های این صدا و سیمای ضد ملی ندارد.
دلیل؟ ضد مردم ایران ، اعتقاداتشان و امیالشان بودن.
نتیجه: تو یا هر شبکه فارسی زبان دیگر هم قصد بی احترامی به اعتقادات ما، علایق ما و ارزشهای ما داشته باشی، به سادگی کنار گذاشته میشوی. به سادگی.
خانم / آقای مجری ایرانی بی بی سی!
شما که سالها ایران بوده ای، سختی کشیده ای اندازه بقیه یا کمتر یا بیشتر ..
در رسانه ها بودی .. زندگی کردی .. بزرگ شدی..
برگه خبر، گزارش و جملاتی که با ارزش های چندین ساله ات در تضاد است، نه با بگیر و ببند، بلکه به سادگی می تواند توسط تو خوانده نشود.
راضی به خواندن گزارش ها و اخبار و متونی نشو که آنچه به عناون "ارزش" در اندیشه ات نهادینه شده زیر سوال برود.(اگر هم نهادینه نشده که هیچ!) تا تبدیل به چهره هایی نشوی که این شبها و روزها در رسانه میلی صدا و سیما دیگر توسط مردم ایران دیده نمیشوند .. منفورند و ....!
نکن این کارو بی بی سی ..
نگو "ایران تنها چهل سال است که جزایر سه گانه را در کنترل دارد"
از واژه ضد ارزشی خلیج ع ر ب استفاده نکن .. نگو آقا جان .. نگو خانم جان ..
نکن این کارو با خودت ..
باور کن کنار گذاشتن تو و با تنفر به شیشه تلویزیون نگاه کردن به تو کار سختی برای ما نیست...
امسال هم
هشتمین سین سفره های امسال من و ما ، سختی تحمل وضعیت نابسمانی ست که فقط "امید" میتواند از حجم سنگین آن کم کند..
سختی ولوله بازاری که کشورم با آن دست و پنجه نرم میکند..
روزنامه نگارانی که به جای سفره هفت سین خانه شان در سلول سرد ، تاوان عمل نکرده را پس می دهند
نویسندگان و دلسوزانی که در خانه نیستند..
4 سال و6 سال و 7 و سال و .....
سختی به تاراج رفتن سرمایه های ملی کشورم ..
سختی نداشتن های مردمی که هر روز استرس آمدن مسیج " قطع یارانه به علت تمکن مالی" نگرانشان کرده..
سختی شنیدن معاملات کلان از جیب های خالی مردم..
سختی تحمل خبرهایی که در آن هربار چند برادر بخشی از سکان کشور را به دست میگیرند و پست های دولتی و خصوصی و اقتصادی و اجتماعی و .... از این یکی به آن یکی پاس داده می شود.
مضحکه ای که به نمایشی زجرآور مبدل شده..
این یکی به آن میپرد و آن یکی تهدید به افشاگری میکند..
روزی یک نفر اختلاس میکند و رقمش در ماشین حساب نمی گنجد . .
روز بعد دیگری فرار میکند و مردم بی قرار را در صف های بنزین و آشفتگی های این مملکت بی سامان باقی میگذارد و یک آب هم روی هر آنچه خورد و برد !
...
امسال هم هشتمین سین سفره های ایرانی، تحمل سختی هایی ست که کسی نمیداند به کدامین گناه نکرده ، گریبان من و ما را گرفته ...
8 مارس ها باید بهانه ای باشند برای یادآوری آنکه : از ماست که بر ماست ..
و پذیرفتن صد در صد این اصل انکار ناپذیر که:
" اعتبار مردانه به این زودی ها زایل نخواهد شد. این اعتبار هنوز هم بر پایه های محکم اقتصادی و اجتماعی استوار است."
(دیباچه ی جنس دوم - ج2)
پس هر 8 مارس به خود یادآوری کنیم که تا چه میزان پای بست این خانه را لرزانده ایم .. خراب کرده ایم و قرار است که از نو بسازیم .
پای بستی که محکم است ..
و بدبختانه پشتوانه ای به قدرت یک تاریخ نگهدارنده ی اوست
و خوشبختانه فاقد آگاهی است ..
و همین بهترین امتیاز ماست .. که هر چه هست، ریشه در نا آگاهی دارد ..
پس آگاهی برابر است با آماده سازی یک بستر مناسب تا هیچ جنسی دوم نباشد و هیچ زخمی بر دل یک گونه از دو گونه ی بشر.
پس 8 مارس ها را روزی قرار دهیم برای آگاه سازی، آگاه کردن، آگاه نمودن ! و هر آنچه که به آگاه شدن و دانستن و دوباره آگاه شدن مربوط است...
برای این درد مشترک فقط باید آگاه شد ... و بس .
...
می خواستم بمانم
رفتم
می خواستم بروم
ماندم
نه رفتن مهم بود و نه ماندن
مهم
من بودم
که نبودم...
"گروس عبدالملکیان"
"وزش ظلمت را می شنوی" بانو ؟
ظلمتی که حق زیستنمان را گرفته از ما ..
حقی که خودمان هم بر خودمان نمیبخشاییمش ..
فروغ شعر زنانه ی ایران !
برای از تو خواندن
از تو سرودن
از تو نگاشتن
چه بسیار واژه که باید
واژه هایی همه از جنس زخم.
زخم هایی همه از جنس عشق .
عشقی همه از جنس تنهایی زن.
ماندگار ترین بانو!
بدان
بعد از تو و هفت سالگی هایمان،
"هر چه رفت
همه در انبوهی از جنون و جهالت رفت"..
...
اما هر بار که
شب هایمان با ظلمت و صدای باد درآمیخت..
خواندن تو .. عطر واژگان تو ..
زوزه ی باد را از گوشمان برد...
...
به سفارت بریتانیا حمله شد.. چند دانشجوی خود جوش! خندان و شادان به سمت باغ قلهک حرکت کردند و گویی به تفریح آخر هفته میروند دربندی درکه ای، رفتند و از دیوار بالا کشیدند و شعار دادند و هوار کشیدند و عکس ملکه الیزابت را پاره کردند و پرچم انگلیس آمد پایین و جای آن را پرچم جمهوری اسلامی گرفت. اما کمی جای رنگ های آن عوض شده بود!
این چند دانشجوی خودجوش البته، که نقطه ی جوششان بد زمانی به قل قل افتاده بود، کم اطلاع تر از همیشه به خیالشان دست انگلیس برای همیشه از سیاست های ایران بریده شد و این اقدام قطعا درس عبرتی خواهد شد برای همه دول اروپایی که قصد دخالت در سیاست های جمهوری اسلامی را دارند!
اما به نظر نمی آید حاصل این عملیات قاطعانه! به همین خوشگلی باشد.. به نظر هم نمی آید که طراحان این اقدام خود جوش! چنین اشتباه محاسبات آشکاری را مرتکب شده باشند ..
البته غیر از بریدن دست روباه مکار شاید اهداف دیگری هم در میان بوده ..
همچون
1: گزارش اخیر آژانس علیه ایران خطوط قرمز حوزه هسته ای کشورمان را پر رنگ تر کرد .. تا جایی که نتیجه ی آن افزایش هرچه بیشتر تحریم های اقتصادی بود .. این اقدام می تواند به این هدف صورت گرفته باشد که توجه جامعه ی جهانی مدتی صرف قاطعیت ایران در قطع رابطه با انگلیس باشد .. و گزارش اژانس را فراموش کند.
2: با توجه به بحران یورو در حوزه اقتصادی کشور های اروپایی بی شک اختلال در مناسبات بین المللی کشورهای عضو اتحادیه ی اروپا میتواند این بحران را تا حدی تقویت کرده و وقت کشورها را مدتی صرف خود کند..
3: نشان دادن درس عبرت به دیگر کشورها .. البته این درس عبرت حدود 150 سالی دیر تر از زمان خود داده شد!
4: هیچ هدفی در میان نبوده! و طراحان این اقدام بر پایه این تصور که امروز هم سالهای اولیه ی انقلاب است و شور انقلابی و حال و هوای تحول گرایی در میان توده ی مردم موج میزند، به دنباله تسخیر سفارت آمریکا خواسنتد دوباره کاری کرده باشند شبیه آن کار !
در هر صورت اگر پای هر کدام از این 4 مورد در میان بوده، که تیر پیکان تا بخواهد به هدف برسد در میان راه باز می ایستد .. ایران نه تنها با چنین اقداماتی درس عبرتی به کسی نمیدهد، بلکه کل کشورهای اروپایی را مقابل خود علم کرد!
اگر تا امروز در لفافه با همه مشکل داشتیم و در ظاهر فقط با انگلیس و آمریکا، امروز با هیچ کس در لفافه نمیجنگیم و همگان را حاضر و عیان روبروی خود در جایگاه دشمن باید نظاره گر باشیم !
کودک هم نباشیم که تصور کنیم کشورهای اروپایی مرده اند برای نفت بی کیفیت ما .. خداوند سایه نوکری عربستان را از سر اروپاییان کم نکند !
...
چرا یادمان می رود که اگر صدبار سفارت انگلیس در ایران بسته شود، نسل کیف های انگلیسی را نمی توان ریشه کن کرد..
چرا طراحان خودجوش این حمله ی نابهنگام، نفهمیدند که جای پای انگلیس محکم تر از این حرفهاست؟
روح محمد مصدق قرین رحمت .. اما چرا خیال میکنیم تمام بشکه های نفت ما از 29 اسفند ملی شد و انگلیس به این ملی شدن تن داد و دیگر رفت که برود و پشت سرش هم نگاه نکرد !!!
چرا یادمان میرود که انگلیس یک روباه پیر است ..
و یک روباه هر چه پیر تر ، باتجربه تر .. زرنگ تر و منفعت گرا تر ..
زرنگ تر از آن که دروازه های ورودش به ایران، تنها درهای باغ قلهک باشد...!
رویارویی مفاهیم..
جنگ خواسته هایی متضاد با هم ..
همزمانی عزا و عروسی..
در آمیختگی سپیدی و سیاهی..
تقابل قهقهه ها و گریستن های همزمان ..
و تقدس بخشیدن به سنت ها .. و مغلوب کردن ناعادلانه ی مدرنیته ..
همه آنچه که من ِ فیلم نشناس از "یه حبه قند" شناختم !
...
چقدر لذت بخش بود خنده های از سر ِ شرم و سردرگمی نگار جواهریان
چقدر به چشمت مینشست بازیهای کم دیالوگ اما تاثیرگذار پورصمیمی
میرکریمی چقدر توانمند است در ساختن بازیگری خوب از کودکان بی تجربه
اما کاش رضا میرکریمی کمی با مدرنیته مهربان تر بود !
...
اغلب منتقدان یه حبه قند را پسندیدند. فیلمی که میرکریمی حاضر نشد آن را به زیر نگاه نابلد برخی داوران جشنواره پیشین قرار دهد . یک فیلم رنگارنگ که مخلوطی از رنگ ها بود ..
یک فیلم ایرانی که ارزش ها را زنده میکرد .. یک فیلم آموزنده که خانواده را بها می بخشید ..
همه قبول .. اما چرا من دریافتم چیز دیگر بود ؟
چرا یه حبه قند برای من رویارویی ناجوانمردانه ای بود از تقابل سنت و مدرنیته .. ؟
از رنگ های زیبا به سنت ها دادن و بی رنگ و بو کردن مدرنیته ..
در ارج نهادن به تفکر تقدیر گرایانه و عدم دخالت انسان در سرنوشت خویش .. به یاری سنت ها ..
...
در "یه حبه قند"، حادثه بسیار آرام اتفاق می افتد .. اما تاثیرش کل برنامه هایت را در هم میپیچاند و از این رو به آن رو می کند ..
آیا میرکریمی میخواست بر مقوله تقدیرگرایی صحه بگذارد؟ که اگر قرار است عقدی صورت بگیرد و همه شادان به تنها چیزی که می اندیشند یک مراسم ازدواج است، اما یک حبه قند کوچک که به دست اعضای همان خانواده شکسته شده، توانایی آن را دارد که این برنامه را عوض کند و تقدیر را جور دیگر رقم بزند؟
آیا یک حبه قند کوچک توانایی آن را دارد که زخم هایی به این شدت ایجاد کند؟
در "یه حبه قند" سنت ها تا حد تقدس بالا می روند ..
بالا و بالا و بالا ..
تا جایی که خانواده می شود همه چیز .. تا جایی که مراسم عروسی حتی اگر با یک فرد بی تفاوت به رسم و رسوم هم باشد، باید بی کم و کاست انجام پذیرد..
گویا در جایی میرکریمی گفته بود قصد نماد سازی نداشته .. اما چرا در نگاه من جای جای فیلم به ایجاد و پرورش نماد ها پرداخته بود؟!
در یه حبه قند اگر پسند، نماد سنت باشد و داماد نادیده ی فیلم، نماد مدرنیته، این سنت عجب کمرو و پر شرم و حیا بود..
کم حرف و ساده ..
آرام پیش میرفت ..
کم سخن میگفت ..
چهره اش سراسر شرم بود و ناگفته هایی از سر خجالت..
اما پر قدرت !
حضورش بر روند رویدادها، بر خلاف ظاهرش، چنان قدرتمند بود که همچون ناخدای تصمیم گیرنده ی کشتی مسیر را عوض میکرد..
سنت ها در جای جای فیلم امری مطلوبند و تحسین شده .. در عروسی .. در عزا .. در گفتگوها .. در رابطه ها ..
اما مدرنیته ی بیچاره این میان مغلوب بازی با رقیب خود ..!
آغاز فیلم را با صدای آموزش مکالمه زبان انگلیسی می شنویم .. نمادی از فرهنگ غرب .. پسند خیره و آرام .. و چهره ای که شاد نیست ..
و اما پایان فیلم .. ترانه ای صد در صد ایرانی .. و همان پسند آغاز فیلم اما اینبار با خنده ای از ته دل ..
و خرابی که درست شد (رادیو) و روشنایی که به خانه بازگشت !
داماد که در خارج از ایران (سرزمینی فاقد سنت ها) زندگی میکند، در سراسر فیلم دیده نشد . فقط نمایی کوچک از او در لب تاپ که تکنولوژی آمده از غرب است .. تنها راه ارتباطی اش هم با نامزدش به وسیله موبایل است که پسند هیچ گاه با اشتیاق نوعروسان پرشور و حال به سمت آن نرفت ! خانواده ی داماد هم با آنکه در مراسم ها حضور داشتند هیچ گاه دیده نشدند ..
و چقدر حضور مدرنیته در این فیلم کمرنگ بود .
چقدر زود شکست خورد ..
به وسیله ی یک حبه قند کوچک ، مدرنیته ی ضعیف از صحنه کنار رفت
و رویی دیگر از سنت ها (قاسم) خود را نشان داد ..که او هم کم حرف .. کم رو اما تاثیرگذار بود!
آیا قرار بود بیننده ی "یه حبه قند" دریابد که هیچ گاه میان سنت و مدرنیته آشتی برقرار نمیشود .. ؟
و پیوند میان این دو و همزیستی دوستانه آنها کنار هم امکانپذیر نیست ؟
آیا ریشه ای که در اتاقک کوچک باغ که با تصور "گنج" به بیننده القا شد، ریشه سنتهای ما بود که به هیچ روی قابل کندن نبود؟
که این مدرنیته ی بیچاره زورش به ریشه ی محکم سنت ها و ارزش های ما نمیرسد؟
امان از این یک حبه قند های کوچه زندگی ..
که مردی را که در برابر چنگال های پلنگ دوام آورده بود، کشت و پس از آن سبب ساز رسیدن دو دلداده شد (که به سبب سنت گرا بودن هیچ کدام حرفی از این دلدادگی نمیزدند)
شاید این میان گفتن از عشق هم نمادی از مدرنیته باشد !
یک حبه قند پسند را با فانوسی به دست به میان کوچه های تاریک کشاند و کوچه را روشن کرد..
چون پسند باید هم به دنبال قاسم باشد ..
چرا که سنت ها همیشه به دنبال زیر مجموعه های خود هستند..مذهب / ارزش ها/ خانواده/ خرافه.
...
وقتی ابراهیم حاتمی کیا به تعریف و تمجید از یه حبه قند پرداخت، هنوز فیلم را ندیده بودم . نفهمیدم حاتمی کیا چه می گوید. امروز هم که فیلم را دیدم هنوز نفهمیدم حاتمی کیا چه گفته بود!
حاتمی کیا تشکر کرده از رضا میرکریمی. از اینکه یادمان آورد ایرانی هستیم (؟!) سنت داریم (؟!) وقت عزا و مهمانی و عروسی چه باید بکنیم (؟!)
اما مگر نه اینکه در فیلمهای دیگر هم این حرفها را شنیده بودیم؟
هنوز یادمان نرفته اثر به یاد ماندنی داریوش مهرجویی را ... در "مهمان مامان" کم دیدیم صحنه هایی که از خانواده و ارزش نهادن به آن تصویر سازی شده بود؟
از مهمان بازی و سفره انداختن های صمیمی و نشان دادن سنت هایی که فقط مال ماست .. رابطه هایی که فقط مال ماست .. حتی اگر فقیر باشیم.. حتی اگر معتاد باشیم ..
...
زیبایی یه حبه قند برای من اما، به ایرانی بازی اش نبود ..
به نشان دادن مفاهیم متضاد کنار هم بود
همچون روحانی که روضه خوانی نمیتواند .
و به تصویر کشیدن پارادوکس هایی که هر کدام یک رنگ بودند
همچون فرشته ای که با تور سپید در میان عزاداران سیاه پوش راه میرفت.
و به کم لطفی اش به مدرنیته !
مدرنیته ای که اگر نبود .. فیلم نبود ! سینما نبود ! هیچ نبود !
یه حبه قند اما، فیلم زیبایی بود ...
یک مهر دیگر آمد..
در میان حجم عظیمی از بی مهری های روا شده ..
به مهرآور ترین ملت تاریخ...
اوج بی مهری های این روزها را نمیتوان اندازه گرفت .. وزن کرد.. شمرد ..
نامهربانان که برخی نقاب دوست بر چهره دارند .. و برخی دیگر آشکارا عداوت می کنند،
در یک کلام ، مهربانی را یزرگترین دشمن خود می دانند..
بی مهری سرلوحه برنامه ها و تصمیمات اینان شده تا با این حربه خط فاصله ای کشیده شوند میان مردم مهربان ِ دیروز و پر کینه ی امروز..
...
یک مهر دیگر آمد و کودکان من و تو بار دیگر به ناچار پشت میزهای کلاس های درس می نشینند.
و ما غافل از آموزه های نا راستی که روا داشته می شود..
کودکان امروز که سازندگان فردای این سرزمین هستند در کتاب های رنگارنگ فارسی علوم و ریاضی و هنر خود ، هر سال ، بدتر از سال قبل، ذهن های پاک و دست نخورده ی خود را به دست آموزه هایی می سپارند که از آنان نه شیر زنی می سازد و نه قوی مردانی که توانایی چرخاندن فرمان کشتی آبادی کشورشان را داشته باشند..
بار دیگر کتاب های درسی دبستان و دبیرستان کودکان و نوجوانان من و تو دستخوش تغییر شد
و بار دیگر باید تن بدهیم به نشاندن فرزندانمان پای شنیدن درس هایی که در آنها خبری از صداقت و میهن دوستی نیست .. به جای آن آماده سازی کودکانمان را در برابر جنگ نرم میبینیم..
از تعلیم ساختن و تلاشگری اثری نمیبینی .. که جای آن را افزایش ایدئولوژی سازی هرچه بیشتر بر افکار فرزندانمان گرفته ..
و هر چه صفحات کتابها را ورق میزنی از هنر و هنروری آموزه ای برایت نیست..و به جای آن فعالیت های علمی تمدن اسلامی را میبینی!
و به جای آموزش تحلیل و تفکر، آموزش قناعت و زندگی اسلامی تعلیم داده می شود!
سال به سال دریغ از پارسال برای ساختن اندیشه ی سازندگان فردا..
...
اما
همچنان
اندکی از مهر پیداست ..
و در این دوران بی مهری
باز هم پاییز زیباست ...!
...
شرمنده ایم..
من و امثال من ..
از روی دوستانی که زمانی در کنار ما بودند..
در تحریریه ها .. خبرگزاری ها .. سایت ها .. پشت میزها .. در اتاق ها .. پشت کامپیوترها ..
اما امروز نیستند..
به همه آنان که به نیت آگاه کردن من و تو و دیگران، روزشان را آغاز و شبشان را به پایان میرساندند .. و امروز هزینه این رسالت چقدر گزاف برایشان تمام شده..
شرمنده ایم که که کاری از دستان و پاها و زبان و چشمهایمان بر نمی آید .. برای بازگرداندنشان..
اما تنها آنچه که می توانیم و کسی یارای آن ندارد که مانع خواستنمان شود، هر چند ناچیز است اما، دعایی ست که در دل و بر زبان برای همه دوستان قلم به دست شناخته و نشناخته کنیم..
که خداوندگار قلم، صبری به آنان عطا فرماید تمام ناشدنی..
و شکیبایی از جنس فولاد همان میله های آهنین،
تا روزهای دوری و رنج ناتمام پشت دیوار ها بودن را،
با سلامت جسم و روان از سر بگذرانند..
و
بازگردند..
آمین...
"زندگی
چیز دیگری ست،
البته اگر بگذارند از دوست داشتن خویش نترسیم ! "
این را سید علی صالحی گفته .. راست هم گفته
یک جورایی پیکان شعر را زده وسط صفحه ی این ایام ..
در این ایام که حق دوست داشتن نداری
حق دانستن نداری.. حق فهمیدن نداری.. حق فهماندن نداری..
. . .
در این ایام حق نداشتن ها اما، یک حقیقت همچنان باقی ست ..
همین حقیقت که زندگی چیز دیگری ست! چیزی متفاوت با آنچه که تاکنون در خطابه ها یاد من و تو دادند..
در این ایام که نا امیدی وصله زشت پیراهن خیلی ها شده ..
در این ایام که من و هم نسلان من باور کرده ایم هرچه بدویم کمتر می رسیم
و بیشتر زمین میخوریم ..
در این ایام که من و تو جز مکر و تنفر نمی بینیم ،
انتخاب همراهی که جز مهر و پاکی نیست، سخت ترین انتخاب هاست ...
سخت، طولانی، شیرین!
اما
در میان این همه چشم تنگ زوال پرست، هم مسیر شدن با معشوقی که
گویا از نسل های فراموش شده است،
تو را از اضطراب حق نداشتن ها دور می کند ..
در چنین نقطه ای از مسیر، درمیابی که حتی اگر راه دشوار است و ناباوران انسان نما، تو را از خواستن و دانستن محروم میکنند،
اما دو فکر ، دو کوله بار، دو آرزو ،
بیش از یکی کارساز است...
در چنین مسیری میفهمی که اگر حقی برایت باقی نگذاشته اند، هنوز یک حق را خودت برای خودت محفوظ نگه داشته ای ..
حق انتخاب یک هم مسیر از امروز تا .. همیشه ..
کسی که با هم بخواهیم و بخوانیم و بخندیم ..
هم مسیری که اگر خرافه پرستان اطرافت تو را از رفتن باز داشتند، بدانی کسی هست که بی توسل به خطبه های بیگانه عربی، تنها با نگاهی و بوسه ای محرمت باشد ..
معشوق من
همچون طبیعت
مفهوم ناگزیر صریحی دارد
. . .
کسی که وقتی هست،
غزل هست..
فردا هست ..
همه چیز نارنجیست ..
کسی که در کنار تو ،
هم مسیر با تو ، هم اندیش با تو ، هم دل با تو
می ماند ..
و اگر او را از رسیدن بازداشتند، منی هستم که ادامه دهم .. و اگر من را ، اویی هست که ادامه دهد ...
معشوق من
مردیست از قرون گذشته
یاد آور اصالت زیبایی
. . .
من و مهدی فرنیان مدتی ست دست به دست هم دادیم به مهر ..
که میهن خویش را که نه .. لااقل خانه ی خویش را کنیم آباد ..
که از آبادی تک تک خانه های کوچه ها و خیابان های این سرزمین، ویرانگران دیگر توان ویرانی شهرهای آباد من و تو را نخواهند داشت ...
باور کن!
نا امیدانه جستجو می کنیم..
در گوشه و کنار این شهر ، در میان کوچه های باریک و خیابان های تاریک ..
در خانه هایی با در های بسته ..
در میان چهره آدمهایی که لبخند بر لب از کنارمان عبور میکنند، در تاکسی ها ..
در میان برنامه های رسانه ضد ملی ، جستجو میکنیم ..
کمی شرافت .. کمی غیرت .. کمی عزت نفس .. کمی آگاهی ..
این روزها همه ی این مفاهیم انتزاعی، همه ی این کمی ها برایمان خیلی شده..
...
هرچه هست اما :
تجاوز تجاوز تجاوز
بی شرمی ..
نا امنی ..
دریغ از ذره ای غیرت در مسوولین (!)
دریغ از اندکی توجه به حال و روز این مردم ..
دریغ از گوشی شنوا .. برای شنیدن ضجه زنانی که هر روز در خیابان ها .. در خانه ها .. در دشت و صحرا .. در جلوی دیدگان همسران و فرزندان .. به آنها تجاوز می شود ..
تجاوز با خیالی آسوده .. در کمال آرامش ..
...
نا آگاهان شهر ما که به تجاوز کردن و فرار کردن خود مشغولند ..
بدون هیچ ترسی از چنگال تیز قانون !
بدون هیچ دلهره ای از فرجام کار خود.
دیروز در اصفهان.. امروز در گرگان .. روز دیگر در کاشان . . روزهای دیگر در شهر های دیگر...
آگاهان شهر! هم که یا در سر چهار راه ها به دختران و زنان خیره می شوند تا میزان دقیق بد حجابی شان را سانت بزنند و یا همچنان پشت میزهایشان به حل و فصل مشکلات مربوط به مقدار دیه زنان و مردان و چگونگی سنگسار و انواع غسل های مختلف نشسته اند..
...
به رسم ادب، شایسته بود در روز تولد یک آموزگار صمیمی یادی از او کرد و کلامی از او نوشت ...
اما در افتضاحات این روزها از تنها چیزی که می توان از سارتر دیروز نوشت و امروز هم به نظاره اش نشست، دنباله تهوعی ست که به استفراغ رسیده ..
اوضاع لجن وار تر از این حرفهاست که به جملات و کتاب های شاعران و فیلسوفان و بزرگان بتوان دل خوش کرد.. تنها چیزی که میتوان در این روزها لمسش کرد، تهوعی ست که افکار بسیاری را فرا گرفته ...
پس دیگر جا، جای نوشتن از معلمان و گذشتگان و اسطوره ها نیست..
...
آنچه پیوند میان خیابان ها و شهرها و ادمهای امروز من با اندیشه دیروز سارتر است ، همین است..
همین تهوع .
همین فرو رفتن در لجنزاری که هر چه بیشتر فریاد میزنی، بیشتر تنت را در آن فرو می برند ..
خیانت ..
بی غیرتی ..
تجاوز ..
قتل ..
چکیده ی تمام آن چیزی ست که می بینی و لمس میکنی و می شنوی..هر روز!
تهوعی که سارتر سالیان سال پیش از آن سخن گفت ، حکایت کثافتی ست که "ذهن" امروز اطراف من را انباشته ...
...
هوای این روزها هوای تهوع آوری ست..
خالی از هر گونه تعهد..
در حالیکه :
«ما محکوم به تعهد هستيم؛ همچنان که محکوم
به آزادي.
تعهد ناشي از يک تصميم، ارادي و يا انتخابي نيست.
من نمي توانم تصميم بگيرم كه متعهد نباشم.
من همواره متعهد هستم،
همچنان که به دنيا پرتاب شدم.»
(تهوع،۱۹۳۸)
دريافتن نمي توان..
نه ميتوان پذيرفت..
نه مي توان دريافت..
اندك اندك پيش مي رويم..
بسان دوره گرد..
از سپيده دم تا سپيده دم..
فيليپ ژاكوته (شاعر فرانسوي)
